Rob Jacquet photography

Little Steven & the Disciples of Soul - Vuurwerk en Soulfire in de Oosterpoort  

Little Steven & the Disciples of Soul - Vuurwerk en Soulfire in de Oosterpoort 

Het was 16 oktober 1982 toen ik deze band voor het eest zag tijdens een uitzending van Rockpalast. De beroemde concerten die Live door de WDR werden uitgezonden. Al direct bij de eerste tonen had ik al snel door dat dit een leuke avond tv zou worden. Deze tonen waren van Little Steven and the Disciples of Soul, met Steven van Zandt als frontman en toen der tijd vooral bekend als sidekick bij de E-street band van Bruce Springsteen waar hij trouwens nog steeds deel van uitmaakt..

Vanavond treden ze op in de Oosterpoort in Groningen in het kader van zijn Soulfire-tour en promotie van zijn gelijkwaardige album. Zoals de pers al omschreef, een album met vette soul en voornamelijk covers die Steven voor anderen had geschreven. Een album ook die Little Steven and the disciples of Soul weer terugbrengt naar hun roots.

Het publiek staat al rijen dik voor de deur van de Oosterpoort in Groningen als ik aan kom lopen. Het komt niet vaak voor (of eigenlijk helemaal niet) dat ik 20 minuten moet wachten voordat ik eindelijk door de portier wordt binnengelaten in de zaal die dan al voor een groot deel gevuld is met voornamelijk publiek van tussen de 40 en 50 jaar. Een enkeling met een Bruce Springsteen-shirt. Gelukkig lag bij de receptie mijn fotopas klaar en kon ik snel naar binnen. Een positie innemen helemaal vooraan ging makkelijker dan gedacht, maar wat worden mensen lang tegenwoordig!

Een paar rasechte fans uit Duitsland lieten mij voorlangs zodat ik toch een redelijk goed zicht had op het podium. Die fans waren trouwens (toeval of niet) ook bij het concert geweest van de Rockpalast-uitzending en bij het concert in Carre in juni dit jaar, waar zijn grote vriend Southside Johnny (die de avond daarvoor in Paradiso speelde) als verrassing nog het podium opkwam.

Vanavond heeft Little Steven geen verrassing voor ons, maar het podium ziet er wel indrukwekkend uit. Maar liefst 14 muziekkanten had hij meegenomen; zijn Disciples of Soul.

De opening begint minder spectaculair dan ik dacht met Tom Patty’s Even the Losers, direct daarna gevolgd door de tittelsong van zijn nieuwe album, Soulfire waar direct zijn karakteristieke sound te horen is. Zijn gitaarriffs, de blazers en keyboard en natuurlijk zijn herkenbare stem. Met Blues Is My Business gaat het helemaal los en laten o.a. Marc Ribler op gitaar en Clark Gayton op Trombone zien dat niet alléén Little Steven de hoofdact op het podium is. Ook de drie achtergrondzangeressen Sara Devine, Tania Jones en Jacquita Perkings laten zich in hun kleurrijke jaren 70 discopakjes duidelijk zien en horen.

De nummers volgens elkaar in rap tempo op, afgewisseld met vertellingen over de mensen voor wie hij deze songs heeft geschreven en op zijn nieuwe album staan. De naam Southside Johnny komt veelvuldig voor. Opvallend nummer is Standing In The Line Of Fire, waarbij ik even denk aan een westernfilm met Clint Eastwood. Niet alleen nummers van zijn nieuwe album worden gespeeld, ook zijn vroegere werk komt aan bod zoals Until the Good is Gone, Angel Eeyes en natuurlijk het rustige Princes of Little Italy met de begeleiding van Lowell Levinger op mandoline en Andy Burton op accordeon. We dutten even in bij een aantal reggae nummers, Leonard Peltier en I’am a Patriot maar op het eind van de show die dan al bijna 2 uur duurt, gaat het nog even los met Bitter Fruit en als afsluiter zijn bescheiden hit Forever. Na twee uitbundige toegiften I Don’t Want To Go Home (en dat wilde niemand) en Out Of The Darkness is het na 2,5 uur en 24 nummers toch welletjes en gaat het publiek tevreden naar huis of even langs bij de merchandising.

Little Steven and the Disciples of Soul is een goede (rock)soul band en de inmiddels net 67 jarige Steven van Zandt maakt er in zijn altijd getooide gipsykleding met bandana nog altijd een hele show van.

Deze recensie is (incl. de foto's )ook te lezen op de site van Rockportaal

http://www.rockportaal.nl/little-steven-the-disciples-of-soul-oosterpoort-groningen-27112017/

Brit Floyd; een echte Pink Floyd!    

Brit Floyd; een echte Pink Floyd!   

Het was Damain Darlington die als bandlid van the Australian Pink Floyd Show vond dat het qua detail beter en fijner kon en begon in 2011 met zijn Brit Floyd.

Een meeslepende show waar alle aspecten van de echte Pink Floyd moeiteloos worden meegenomen inclusief de animaties en de indrukwekkende licht- en lasershow. De vraag doet zich wel voor of bijna € 50,-  voor het kijken naar een tributeband niet te duur is. In negen van de tien gevallen doe je dit niet. De laatste keer dat ik dit heb gedaan was (toevallig) bij the “Aussie” Australian Pink Floyd Show!

Brit Floyd, zoals gezegd opgericht in 2011 in Liverpool, wordt door de fans nog altijd gezien als de enige echte Pink Floyd-tributeband ter wereld en op dit moment bezig met zijn “Immersion Word Tour 2017” waar vanavond de Oosterpoort in Groningen wordt aangedaan.

Eigenlijk kreeg Rockportaal de accreditatie van Mojo voor de AFAS in Amsterdam op zondag 22 oktober. Maar omdat ik zelf bijna 800 meter van de Oosterpoort afwoon, de reis met de trein duurder is dan een ticket in Groningen en het feit dat ik de show niet helemaal af kan zien omdat ik ook nog de trein terug naar Groningen moet halen, besloot ik zelf maar een ticket te kopen en ging ik puur voor het schrijven van een recensie omdat voor het fotograferen in de Oosterpoort geen toestemming kwam. Dat ga ik dus proberen met mijn mobieltje.

De zaal is al behoorlijk vol als ik binnenkom. Zoals verwacht het merendeel bovenin de zaal om toch vooral naar het totaalbeeld te kijken.  Uitverkocht is echter niet en echt dringen om een plek in de zaal hoef je niet. Mensen van verschillende pluimages kom je tegen, van (heel) jong tot (heel) oud. Van echtparen die er een echt avondje uit van maken, inclusief net pak en wijntje, tot oude jongeren in Pink Floyd T-shirt en misschien ooit eens de echte Pink Floyd live hebben meegemaakt. Het toont wel aan dat hun muziek eigentijds is en in alle leeftijdscategorieën nog steeds populair.

Precies om 20.00 uur gaan de lichten in de zaal uit en word de intro ingezet met het rustige Cluster One met Damain Darlington op gitaar en Rob Stringer op keyboard langzaam aangevuld met de overige leden van de band die inclusief drie achtergrondzangeressen uit negen bandleden bestaat. Met het daaropvolgend nummer What Do You Want From Me, presenteer direct de hele band zich.

Hun eerste door jong en oud bekende nummer is Another Brick In The Wall Part 2, die na de intro volop wordt meegezongen. Het quadrafonisch geluid is zo prachtig dat je de illusie hebt dat de helikopter die je hoort echt boven je hangt. En met de bijhorende, opzwepende gitaarsolo van Damian in combinatie met de mooie animatie op het typische grote ronde scherm, waan je je in de tijd van de echte Pink Floyd, hoewel ik deze nooit echt live hebt gezien maar alleen ken van de video en TV.

 Al vrij snel komen de bekendere nummers aan bod met voor mij One Of These Days met de basintro van Ian Cattell als hoogtepunt van de eerste helft van de show. Jammer is echter wel het gemis van Algi, de Pig, het opblaasbare varken. Maar waarschijnlijk was de grote zaal hier net iets te klein voor? Met Dark Side Of The Moon eindigt de eerste helft van de show met een break van 20 minuten.

Stond ik in eerste instantie vooraan in de zaal omdat boven geen plek was, tijdens de pauze besluit ik toch naar boven te gaan, waar gelukkig ineens wel plek is. Na de pauze wordt direct ingezet met mijn favoriete nummer Astronony Domine en zie ik in de loop van dit tweede gedeelte pas hoe indrukwekkend hun licht- en lasershow is. Had ik gedacht dat er velen met hun mobieltje opnames zaten te maken. Dit viel eigenlijk best wel mee. Maar bij de eerste noten van het immens populaire Wish You Were Here, zag ik er ineens tientallen in de lucht. Langzaam wordt er toegewerkt naar een (indrukwekkend) hoogtepunt met nummers als Pigs on the Wings 1 en Dogs, een hommage aan het album Annimals dat 40 jaar geleden werd uitgebracht, Time en Money en begint de zaal steeds meer te geloven dat er een echte Pink Floyd staat. Vooral het nummer The Great Gig In The Sky met de solo van zangeres Angela Cervantes is een echt kippenvel moment.

Met de verwachte afsluiter Confortably Numb, zonder disco bal, eindigt hun wervelende show en verlaten de bandleden met een staande ovatie het podium. Met twee toegiften Not Now John en (mag niet ontbreken) Run Like Hell komt er na drie uur een eind aan een geweldige avond.

Was dit een echte Pink Floyd? Volgens een kenner niet helemaal omdat Pink Floyd erom bekend staat dat ze altijd met een vast verhaal werken; een begin, een midden en een eind zoals hun projecten Dark Side of the Moon en The Wall. Brit Floyd moest in drie uur tijd hun hele tijdslijn laten passeren dat ze goed deden door steeds bij een nieuw nummer bij de intro het jaar van herkomst te projecteren.

Maar Brit Floyd legt de lat vrij hoog en wat ik hoorde was deze show bijna perfect. Was Brit Floyd € 50,- waard? Voor dit bedrag krijg je wel een indrukwekkende show van drie uur en alléén al hun licht- en lasershow is al het kijken waard.

Zie ook: http://www.rockportaal.nl/brit-floyd-oosterpoort-groningen-21102017/


Amy Macdonald - van 90.000 naar 2000 

Amy Macdonald - van 90.000 naar 2000

Een verschil in bezoekersaantal, zegt ze tijdens het optreden in de Oosterpoort in Groningen. Dat is wel een verschil, met het optreden in Wenen waar maar liefst 90.000 toeschouwers waren. Maar wel mooi dat jullie er zijn. Een bijna uitverkochte Oosterpoort in Groningen met 2000 fans kijken en luisteren naar het optreden van Amy Macdonald.

Met haar “Summer 2017”-tour, die begon op 6 maart 2017 in Tivoli Utrecht, doet ze vanavond Groningen aan. De Schotse zangeres met haar leuke accent begon stipt om 21.00 uur nadat de Amsterdamse zanger/ gitarist Midas het voorprogramma had verzorgd en de zaal direct al meekrijgt met zijn best wel goede nummers.

De opening met Amy begint met het krachtige Under Stars, de titel van haar nieuwe album dat in februari jl. uitkwam , gevolgd door Dont Tell Me That’s Over en Sparks. Drie vlotte uptempo nummers zodat de sfeer er direct inkomt.

Fans, van jong tot oud hebben al snel de smaak te pakken en Amy heeft geen startproblemen om de zaal op te warmen. Het gaat eigenlijk direct en zonder moeite. Met snel daarna spelen van één van haar hits Mr Rock and Roll, is de zaal helemaal verkocht. De band speelt erg goed en het publiek mag met Slow It Down ook nog meezingen. Eerst de mannen, gevolgd door de vrouwen, dan de voorste rij met tot slot de achterste rij met het zingen van de woorden Down, Down, Down.

Het eerste rustige nummer is het mooie 4the July, over haar kinderjaren in New York tijdens Independence Day dat erg ingetogen wordt gezongen. Dan komt ook haar mooie, heldere maar herkenbare stem naar boven. Want zingen kan ze en haar begeleidingsband is ook goed op dreef zoals blijkt bij Love Love, misschien wel één van de hoogtepunten tijdens dit concert.

Dacht ik eerst dat de vele gitaarwisselingen het tempo uit de show zouden halen, niets is minder waar. Als een geoliede machine dendert ze als een trein door haar nummers heen. Af en toe met een praatje en een grapje. Uiteraard ontbreken haar hits Poison Prince en uiteraard This Is The Life, haar eerste hit in Nederland, niet. Het eind sluit af met Life In A Beautifull Light. De drie toegiften zijn voornamelijk akoestisch waarna de band met het allerlaatste nummer Lets Start A Band, zich nog even kan uitleven. Dat doet het publiek ook waardoor er mede door de lichtshow een leuke sfeer ontstaat.

Amy Macdonald maakt er een mooie show van. En ofschoon ze ooit in een interview zij dat ze vond dat haar nummers weinig op de radio worden gedraaid, heeft ze in Groningen althans genoeg fans. Haar aanstekelijke folkmuziek met de (soms) rauwe rockrandjes komt goed uit de verf. Wel is het misschien zo dat haar herkenbare stem en muziek het bij de mindere fans wat ééntonig maken, maar daar heb ik in ieder geval deze anderhalf uur geen hinder van ondervonden.

Zie ook: http://www.rockportaal.nl/amy-macdonald-oosterpoort-groningen-25062017/

Sascha Elisah is Weatherproof | EP presentatie Lola Groningen | 28 april 2017  

Sascha Elisah is Weatherproof | EP presentatie Lola Groningen | 28 april 2017 

Voor het eerst met een band, een lading zelfvertrouwen en een gezellige club mensen om haar heen, presenteert Sascha Elisah (Sascha Bruinsma) haar EP “Weatherproof” in Lola Groningen.

Na jaren succesvol met alléén haar gitaar de podia af te spelen, gaat vrijdag 28 april eindelijk een wens van haar in vervulling en presenteert ze zich inclusief een 4-koppige band in Lola Groningen. Waarom niet eerder? Ze wilde toch eerst zelf haar eigen geluid verder ontwikkelen en meer bouwen aan haar zelfvertrouwen.

Ze ontwikkelde zich als Country zangeres in Nashville toen ze 18 jaar was en schreef haar eigen “poppie-nummers” met een country-randje zoals ze zelf zegt. Invloeden die ook vanavond duidelijk hoorbaar zijn. Met invloeden van o.a. Miranda Lambert en Taylor Swift waar ze veel covers van speelde, komt ze vanavond met eigen zelfgeschreven nummers.

Na wat voordrachten van dichter Philip Rozema (met o.a. een mooi gedicht over de wifi) en een optreden van I Took Your Name (ze konden Sascha van een video-sessie bij de bouwput, waar nu de Euroborg staat), begint rond 22.00 uur Sascha met haar band. Een band dat bestaat uit leden van Swinder en Town of Saint. Muzikanten die ook betrokken waren bij de totstandkoming van de EP.

Je kan merken dat het in de studio al klikte en ook muzikaal past het allemaal goed bij elkaar. De band speelt alsof ze al jaren samen optreden en het plezier straalt ervan af. Liedjes voornamelijk over (mislukte) vakantie liefdes, dromen en onzekerheden als meisje van 25. “Storm Make Trees Take Deeper Roots”, staat niet voor niets aan de binnenkant van haar EP die iedereen die een (liefst) grote (of kleine) donatie doet gratis kan meenemen, uiteraard inclusief een handtekening.

Alle nummers van haar EP worden gespeeld en Sascha en haar begeleidingsband bestaande uit Gijs van Veldhuizen op gitaar/ piano, Daniel de Jong op drums, Bas Sligter (hoe kan het ook ….op bas) en Berend Rombouts op gitaar, spelen vol overtuiging.

Het laatste nummer “At Least We’re Shining” is van alle leuke nummers ook tevens het beste nummer van de avond. Een uptempo nummer waarvan de eindsolo van Berend (hij mocht van mij nog wel even zo doorgaan) mij direct doet denken aan de eindsolo’s van Emmylou Harris “Luxury Liner” tijdens haar live uitvoeringen.

Sascha is een zangeres waar (naar mijn volle overtuiging) veel meer uit te halen is. Op het podium mag het brave er wel iets van af (over haar grens heen) met wat meer uptempo nummers. En dat kan ze, zoals ze vanavond bewijst.

Of een tour met haar band er komt? We zullen het zien. Eerst gaat ze begin mei nog de support act doen bij Franky Ballard en wil ze proberen wat festivals in Nederland te doen, voordat de aandacht naar het buitenland gaat. Ze is op de goede weg en met haar netwerk, opgebouwd tijdens haar Popronde-tour, radio-optredens en (sinds kort) een boekingskantoor, zullen we veel van Sascha Elisah  blijven horen.


Mr.Wallace - Album presentatie VERA Groningen (22 april 2017) 

Mr.Wallace - Album presentatie VERA Groningen (22 april 2017)

De periode van groot worden is aangebroken. Tenminste, als het aan Mr.Wallace ligt. Met de presentatie van hun Album “Breathe Again” is hiermee een eerste stap gezet.

Sinds het voorjaar van 2010 tourt deze 7-koppige ska-reggae formatie met frontvrouw Renske de Boer door Europa. Wonnen in 2011 het Rooie Oortjes festival en verschillende Pop-awards, worden uitgenodigd door 3FM en speelden o.a. in het voorprogramma van Madness.

“Breathe Again” is live opgenomen in de Electric Monkey studio in Amsterdam en bevat een gloednieuw evenwichtige en originele mix van bevlogen ska- en reggae nummers.

In een bomvolle VERA Groningen gaven ze, zoals verwacht, een swingende show weg met opzwepende muziek waar de zaal voluit in meeging. Bijna alle nummers van hun album werden gespeeld. Met het openingsnummer van hun album, “No longer Mine” komt de sfeer er direct al goed in. De bandleden geven een energieke show weg en tonen oprecht plezier in hun optreden. Speciale aandacht voor de uit Rusland afkomstige Pasha Scherbakov op trombone die de 7-koppige band komt versterken. In haar kanariegele pakje huppelt Renske over het podium en zweept het publiek vakkundig op. De band volgend.

Mr.Wallace is een band die het ver kan schoppen, hun ska-reggae muziek op de juiste wijze weten over te brengen en daarom onmogelijk kan teleurstellen.

Mr.Wallace bestaat uit: Renske de Boer : Zangeres |  Rutmer Gietema : Basgitaar | Anton Klunder : Drums | Hans Oosterhaven : Toetsen |  Bart van Nunen : Gitaar | Jelle Hoeksma : Saxopoon | Tobias Krüger : Trompet |  Pasha Scherbakov : Trombone (special guest)

Madness – Oosterpoort (Groningen) 05-12-2016 - Rockportaal 

Madness – Oosterpoort (Groningen) 05-12-2016 - Rockportaal

Het is Sinterklaasavond. Maar niet overal komt de stoomboot uit Spanje. In de Oosterpoort in Groningen kwam vandaag een Nightboat To Cario met niet Sinterklaas aan boord, maar de jongens van Madness. Zij geven in een uitverkochte zaal een heavy monstersound-concert als onderdeel van hun Europese tour en ter promotie van hun recentelijk nieuwe album Can’t Touch Us Now.

Madness is een immens populaire Britse ska-band dat vooral in de jaren 80 hit na hit scoorde. Een band dat eigenlijk begonnen is als losgeslagen bende, maar langzaam een komische en serieuze noot toevoegde aan hun reputatie met steeds meer songs over serieuze zaken. Het was ook tevens één van mijn eerste bands die ik fotografeerde toen ik begon met concertfotografie; het Veronica’s Countdown-concert op 18 oktober 1980 in de Jaap Edenhal in Amsterdam.

De Oosterpoort zit al vol als ik binnenkom en bang dat ik ben dat ik door de hossende menigte heen en weer geslingerd zou worden, waren er tot mijn verassing barriers geplaatst, zodat ik mooi tussen de barriers en het podium mijn foto’s kan maken. Nadeel is wel dat je fotografeert voor een hoog podium. Geen drie nummers, maar vier nummers mocht ik fotograferen met daarbij de tip van de Oosterpoort om bij het vierde nummer NW5 achterin de zaal te staan omdat dan hun bandlogo vol in beeld komt. Zo braaf als ik ben, heb ik dit maar gedaan.

Als voorprogramma mag de Groningse band MrWallace de zaal gaan opwarmen wat ze uitstekend doen. Deze band brengt met veel uptempo nummers direct de sfeer in de al volle zaal, waar Renske de Boer, de zangeres van deze 7-koppige band, duidelijk dankbaar voor is.

Madness zelf begint om 21.00 uur. De show zit goed elkaar met mooie typisch Engelse achtergrond projecties en statements. Verder een uitstekende lichtshow, met wel de opmerking dat de bandleden soms in hun eigen schaduw staan te spelen. Live klink het ook bijzonder goed en zanger Graham “Suggs” McPherson is goed op dreef. Ofschoon de band al jaren bestaat, is de samenstelling nog altijd dezelfde als in het begin. De lolbroek Lee Thomson die met zijn saxofoon uitstekende het publiek bespeelt, Christopher Foreman “Chrissy Boy” op gitaar, Mark Bedford op de basgitaar, Daniel “Woody” Woodgate op drums en Mike Barson op piano. Een club muziekkanten die de vijftig is gepasseerd maar nog steeds met hun alom bekende pianodeuntjes en saxofoongeluid de typische Madness-sound nog altijd goed kunnen weergeven.

Het ging natuurlijk om de promotie van hun nieuwe album die (volgens de Oor) niet teleur stelt, maar ook geen grote hits zal opleveren. Niet alleen hun rustige openingsnummer Can’t Touch Us Now, maar ook nummers als Herbert, You are my everything, Mr Apples en vooral Mumbo Jumbo doen het goed, al is het publiek soms even afwachtend. Op het eind van hun 1,5 uur durende show komt de zaal pas echt los als hun grootste hits worden gespeeld zoals One Step Byond, waar het publiek voluit de intro meezingt, Baggy Trousers, Madness, wat ook massaal wordt meegezongen en House Of Fun.

Zoals de Sint met zijn stoomboot teruggaat naar Spanje, zo eindigt Madness met hun Nightboat To Cairo.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/madness-oosterpoort-groningen-05-12-2016

ROCK WERCHTER 2016 – voorbeschouwing - Rockportaal 

Wat in 1975 begon als een rock & blues festival is uitgelopen tot een toonaangevend internationaal Popfestival.

We hebben het over Rockwerchter dat jaarlijks plaatsvindt in de laatste week van juni/ juli. Was het eerst een dubbelfestival Tornhout-Werchter, sinds 1999 is het gewoon Rock Werchter. Het festival is meerdere malen bekroond met de ILMC Arthur Award voor “beste festival”.

In deze 41ste editie (van donderdag 30 juni tot en met zondag 4 juli) wederom een paar grote namen waar Paul McCartney (donderdag), Rammstein (vrijdag), Red Hot Chili Peppers (zaterdag) en Florence and the Machine (zondag) de uitschieters zijn zonder andere grote namen tekort te doen.

Het begint de donderdag direct al met een line up waarvan Paul McCartney uiteraard de grote uitschieter is. Maar ook artiesten als Ellie Goulding, het sympathieke buurmeisje uit Engeland die met “Love Me Like Me Do” tot nu toe haar grootste hit scoorde, Jake Bugg die altijd blijft hangen in de jaren ’60 en de Kaisers Chiefs die ook al in 2006 op Werchter stonden. Nog een tip voor de donderdag? Gutterdämmerung, een stomme film die als een rockopera opgevoerd gaat worden. Afsluiter is Disclosure. Dansbare muziek van de broers Guy en Howard Lauwrence.

Topamusement op de vrijdag met wederom een line up dat er wezen mag. De Jazzy-tintjes van Parov Stelar die met zijn combinatie van house met een vleugje swing uit de jaren van Glenn Miller en Duke Ellington geheid the Barn zal laten swingen en Richard Hawley, de Frank Sinatra van Sheffield, eveneens in the Barn. The Offspring, waar eigenlijk weinig aan toegevoegd aan hoeft te worden en natuurlijk de tanzmetall van Rammstein als afsluiter.

De zaterdag sluit af met the Red Hot Chili Peppers en Editors op de mainstage waar in de middag ook onze Nederlandse trots Kensington optreed. Dat verlegen meisjes ver kunnen komen bewijst Alessia Cara die via het You Tube-kanaal ver gekomen is ’s avonds op Klub C optreedt. Let ook eens op Mura Masa met zijn electronic music en the Struts met hun sprankelende rockshow. En hou je hip hop met een beetje Jazz? BADBADNOTGOOD op Klub C.

Zondag is het al weer de laatste dag. Maar niet zonder kennis gemaakt te hebben met Låpsley met haar soulpop. Niet uit Scandinavië zoals de naam zou denken maar gewoon uit de buurt van Liverpool. Dat is wel Aurora (Aksnes), de lieve dame uit het Noorse Bergen die met haar liedjes en wat verlegen verschijning veel sympathie bij het publiek weet te creëren. Interessant is Elle King met haar country and bluesgrass muziek die met haar nummer “Ex’s and Oh’s” genomineerd werd door twee Grammy Awards. Lianne La Havas, Iggy Pop, James Bay en natuurlijk de afsluiter met Florence and the Machine hoeven geen nadere kennismaking. O ja, we waren begonnen met Scandinavië. Loop dan ook even langs bij Alice and the Roof ‘smiddag in the Barn. Betoverde muziek uit Bergen.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/rock-werchter-voorbeschouwing

Joe Jackson – Oosterpoort (Groningen) – 21/02/2016 - Rockportaal 

Joe Jackson – Oosterpoort (Groningen) – 21/02/2016 - Rockportaal

Het is al weer 3,5 jaar geleden dat Joe Jackson de Oosterpoort in Groningen aandeed en dus was het tijd dat de pianovirtuoos uit Engeland nog even laat zien dat hij het pianospelen nog niet is verleerd. Dat gebeurt vanavond wederom in een stijf uitverkochte Oosterpoort waar Joe Jackson in het kader van zijn Last Forward-tour ook Nederland weer aandoet.

Groningen is hierbij de eerste stad en hij had er zichtbaar zin in. Dit keer in een kleine setting met drie ondersteunende muzikanten; Graham Maby op bass, Teddy Kumpell op gitaar en Doug Yowell op drums. Een sober podium met een eveneens sobere lichtshow. Met vier nummers alleen achter de piano opent hij met It’s different for girls, zijn meest succesvolle singel uit 1979, waarbij het publiek direct zachtjes meezingt maar niet direct los komt. Het begint een beetje povertjes waarbij zijn typisch diepe pianogeluid wel goed overkomt. De sfeer komt er echter niet helemaal in. Zelfs de cover van Joni Mitchell’s Big Yellow Taxi die in een heuse boogiewoogie uitvoering wordt gespeelt raakt het publiek niet of nauwelijks.

Er komt wat beweging in de zaal als het nummer Is she really going out with him wordt ingezet en bassist Graham Maby het podium opkomt en met mooie baspartijen Joe begeleidt. Met het daaropvolgende nummer Real Man wordt de band verder geïntroduceerd. Fast Forward is het nieuwe album van Joe Jackson waarbij het bekende geluid uit de jaren ’80 weer terugkomt en opgenomen is in Berlijn, Amsterdam, New Orleans en New York met al zijn invloeden waar hij uitgebreid op ingaat. Het openingsnummer van dit album, Fast Forward, heeft hij dan al gespeeld. Maar het ongetwijfeld mooiste nummer van dit album A little smile wordt (gelukkig) met de hele band uitgevoerd. Een uptempo nummer dat je bovendien niet meer uit je hoofd krijgt. Er worden meer nummers van zijn nieuwe album gespeeld zoals King of the City, Keep on dreaming en Ode to Joy maar het zijn toch voornamelijk zijn oude nummers die de revue passeren zoals het krachtige Sunday Papers, Be my number two en You can’t get what you want. Het nummer Peter Pan, wat eigenlijk een instrumentaal nummer is, is wel grappig zoals Joe Jackson dit zingt.

Zijn concert valt in de smaak bij het publiek, maar echt sfeervol wordt het niet. Of dit te maken heeft met het feit dat er alleen zitplaatsen zijn en iedereen gewoon stil in zijn of haar stoel zit? Misschien is de zaal ook wel te groot voor een concert dat in een kleinere, intiemere zaal beter tot zijn recht komt. De begeleidingsband speelt goed, maar de drummer komt soms te hard over en vooral de hoge tonen van Joe Jackson komen soms niet goed uit. Pas bij de toegiften Steppin’Out, jammer genoeg in een langzame uitvoering, en One More Time, komt de zaal los en gaat het publiek staan dansen. Met het Slow Song neemt de band stuk voor stuk onder luid applaus afscheid van het publiek en speelt Joe Jackson zijn laatste arrangementen van het nummer zoals hij begonnen is……alleen.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/joe-jackson-oosterpoort-groningen-21022016


The Asteroids Galaxy Tour – de Helling (Utrecht) 04/05/2015 - Rockportaal 

The Asteroids Galaxy Tour – de Helling (Utrecht) 04/05/2015 - Rockportaal

Als je voor de zesde keer naar een concert gaat van the Asteroids Galaxy Tour, dan moet je ze wel goed vinden. En dat is zo. Maar het valt dan op dat je bijna zesmaal kijkt naar een zelfde show dat wordt opgevoerd, zoals ook vandaag in de Helling in Utrecht (de naam Tivoli wordt sinds kort niet meer gebruikt).

De diehards staan al voor de deur te wachten voordat ik rond 19.00 uur aan kom lopen. Een gezellige schare fans die hun ogen vooral hebben gericht op het openstaande raam boven de Helling waar Mette Lindberg, de zangeres van de band, op de rand van het raamkozijn zit. Ze geeft geen aandacht aan de fans die haar roepen, waarvan ik mij ook afvraag of zij het wel hoort. Van de fans had ik al begrepen dat het management nogal streng was en de bandleden bij aankomst geen handtekeningen mochten uitdelen en niet mochten poseren voor de (mobiele)camera’s. En de aanwezige fotografen hadden ook even het gevoel dat er een streng fotobeleid toegepast zou worden en het management voor publicatie de foto’s zelf wilde beoordelen. Ofschoon dit wel werd medegedeeld merkte ik er in ieder geval weinig van.

Om even na 19.30 uur ging de deur open en valt het op dat de fans ineens overal vandaan komen. Staan er in eerste instantie zo’n twintig fans voor de deur, in een mum van tijd is de zaal letterlijk vol en zit de sfeer er direct goed in. Nieuw voor mij was (en voor vele anderen) dat om even voor acht uur het geluid uitging in verband met de Dodenherdenking. Een hoop muziek en kabaal verandert in één slag in doodse stilte wat een rare gewaarwording is. Twee minuten staan in een volle muisstille zaal is een aparte beleving.

Na deze herdenking begint een kwartier later het voorprogramma met Andy Shauf, een Canadese zanger waar eigenlijk sporadisch aandacht aan wordt besteed. Na ongeveer 40 minuten speelt hij zijn laatste nummer en wacht de bomvolle zaal op the Asteroids Galaxy Tour die iets voor half tien begint. Zoals gezegd, de show is een bijna copy van de andere shows die ik van hun gezien heb, met Bring Me Together als opening. Het is direct duidelijk dat de band er zin in heeft en de sfeer er goed inzit. Valt bij Mette vooral haar opvallende retro-kleding op, vanavond staat ze er in een fel oranje Adidas- trainingspak. Misschien ook met het doel om deel uit te maken van het Bevrijdingsfeest. Hun muziek bestaat zoals bekend  uit vrolijke uptempo popnummers dat erg goed aanslaan in de zaal. De nummers volgen elkaar in snel tempo op; Navigator, Around the Bend en Lady Jesus worden gespeeld en bij Push the Envelope, zingt en danst de zaal compleet mee. Zelfs bij het rustige nummer Hero, waar Mette op een (hoe kan het anders) oranje stoel zit, deint de zaal mee op het ritme van de muziek. Maar daarna gaat het in de volle versnelling weer verder. Uiteraard nadat ze eerst zelf haar publiek op de foto heeft gezet; inmiddels een traditie waarvan ze de foto standaard op haar Facebookpagina publiceert.

Wat opvalt is het grote leeftijdsverschil van het publiek. Gezinnen met hun kinderen, veel (jonge) meisjes en ouderen die gewoon vooraan staan om maar niets te missen van de show. Want dat merk je wel als je the Asteroids Galaxy Tour voor de zesde maal bekijkt. Het wordt een steeds meer gewaardeerde band die ook altijd te gast is bij Giel Beelen op 3FM-radio zoals ook vandaag het geval was. Hun misschien wel bekendste nummer The Golden Age, van de Heinekencommercial, wordt als toegift gezongen en geniet Mette en de band nog even van publiek die de laatste einddeuntjes meezingt …..

Zie ook http://www.rockportaal.nl/the-asteroids-galaxy-tour-de-helling-utrecht-04052015

The Dandy Warhols-Oosterpoort (Groningen) 21/03/2015 - Rockportaal 

The Dandy Warhols-Oosterpoort (Groningen) 21/03/2015 - Rockportaal

Een Amerikaanse band uit Portland, al sinds 1992 bij elkaar, relatief weinig hits in Nederland en voor het eerst in Groningen. We praten over the Dandy Warhols die in het kader van hun tournee ook Nederland aandoen. Na optredens in Nijmegen (Doornsroosje) en Utrecht (Tivoli) doen ze op 21 maart de Oosterpoort in Groningen aan.

Echt uitverkocht is het niet als om 21.00 uur de lichten in de zaal uitgaan en Courtney Taylor-Taylor en consorten inzetten met de mooie intro van Be-In. Het licht is beroerd en de sound in de zaal is in eerste instantie niet optimaal. Het publiek reageert ook niet echt enthousiast en neemt een afwachtende houding aan. Toch weten de bandleden met hun uptempo-nummers de vaart er direct in te houden. Vooral drummer Brent DeBoer speelt er lekker strak op los. Nummers als o.a. Crack Cocain Rager, Get Off en Something You Got To Get Over worden zonder enige vorm van interactie met het publiek gespeeld.

Courtney Taylor-Taylor is zo al zo niet spraakzaam en als hij wat zegt, is dit totaal onverstaanbaar. Als een fan vanuit het publiek naar voren dringt en op niet te verstane wijze aan Zia McCabe (Keyboards) laat blijken dat zij totaal niet hoorbaar is in de zaal, dacht ik even dat dit best wel eens een moeilijke avondje zou worden. Het geluid was in eerste instantie niet goed en ook het licht was ronduit belabberd. Vooral als je ook nog (de eerste drie nummers) mocht fotograferen, wat niet makkelijk bleek door het continue rode of blauwe licht en mensen van 2 meter en langer direct voor het podium stonden. Daar sta je dan als fotograaf van 1.74. Maar ik heb ervaring genoeg om toch mijn foto’s te maken.

Gelukkig komt de sfeer er na enige tijd toch nog in en beginnen mensen zelfs mee te dansen op de nummers die worden gespeeld. Want dat mag wel worden gezegd, de nummers waren stuk voor stuk swingend. Rock werd afgewisseld door de meer psychedelische nummers en ook hun bekendste hit Bohemian Like You (2001) werd niet overgeslagen, waarna het pas echt los komt met nummers als het prachtige Godless (mooi gitaarspel van Peter Holmstrom), Peter International Airport en Boys Better. Je voelt dan direct de sfeer in de zaal waar ik bijna een uur op heb moeten wachten. Het blijken echter ook de laatste nummers van de set te zijn.

De eindconclusie is dat the Dandy Warhols, ondanks dat ze in Nederland helemaal geen echte hits hebben, toch volle zalen trekt. Waarschijnlijk komt dit door hun naam als goede live-band. Je kan zien dat ze al jaren samen spelen. Alleen jammer dat er erg weinig interactie is met het publiek en de toegift County Leaver direct wordt ingezet zonder het “We want more” vanuit de zaal.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/the-dandy-warhols-oosterpoort-groningen-21032015


Warner Music lanceert vier nieuwe acts tijdens Eurosonic Noorderslag - Rockportaal 

Warner Music lanceert vier nieuwe acts tijdens Eurosonic Noorderslag - Rockportaal

De week van woensdag 14 t/m zaterdag 17 januari 2015 staat Groningen helemaal in het teken van het grootste muziekfestival van West Europa; Eurosonic

Noorderslag. Muziekconferenties, showcases en vele, vele bands en artiesten.  Groningen wordt tijdens deze dagen overspoeld met iedereen die iets met muziek te maken heeft en geeft dus een uitstekend podium voor (onbekend) talent dat zich in de kijker wil spelen bij o.a. bookers, managers en festivalorganisatoren. Zoals gezegd, is Eurosonic Noorderslag ook een podium om artiesten te presenteren en zijn er daarom vele showcases.

Eén van de showcases is die van Warner Music die met trots vier artiesten gaat presenteren. Rockportaal kreeg een uitnodiging en was daar uiteraard bij. Het is al aardig druk bij the Dogs Bollocks in Groningen op de zaterdagmiddag. Mensen uit de muziekindustrie zijn bij elkaar gekomen om vier acts te bekijken die Warner Music gaat lanceren. Vier gevarieerde acts die Warner Music met volle overtuiging brengt. Dit in het kader van het nieuwe beleid waarbij de focus gericht wordt op meer lokaal talent met allure.

De eerst act is van Dillenburg, een veelbelovend talent dat al een tijdje door Warner Music in de gaten wordt gehouden. Dillenburg is Miguel van Dillenburg, bekend van de Voice of Holland en recentelijk uitgeroepen tot Radio 2-talent. Een Rotterdammer die droomt van een muzikale carrière. Zijn mentaliteit, een goede band en goede songs maakte hem compleet, zoals wordt aangekondigd. Hij presenteert o.a. zijn nieuwe singel “Man On Fire”, geproduceerd door Jonas Filtenborg. Zijn muziek wordt door Dillenburg vooral omschreven als pure pop.

Sumera is eveneens een nieuw talent in de stal van Warner Music. Na haar teleurstellende uitschakeling bij de X-factor (2010) ging ze op eigen kracht verder met als resultaat dat ze in 2012 door 3FM wordt uitgeroepen tot Serious Talent. Ze is geboren in Nederland maar groeide op in Duitsland en Spanje. Met haar internationale roots (ze is Caribisch en Portugees) krijgt ze ook vanuit het buitenland de interesse. Warner Music in Duitsland heeft al gezegd om aan Sumera te werken en ze denken dat zij ook in Duitsland hoge ogen zal gooien. Sumera geeft een mooi showtje weg met o.a. de nummers “Wolf” en haar nieuwe singel “I See You” die ook in alle goodiebag zit die alle deelnemers van Eurosonic/ Noorderslag krijgen bij de inschrijving. Haar song is internationaal, wat eigenzinnige electropop en sluit goed aan bij de andere artiesten die Warner Music vertegenwoordigd.

De derde band speelt een thuiswedstrijd; Makebelieve uit Groningen. Een band met een behoorlijke staat van dienst. Optredens op o.a. Lowlands, Sziget, Heineken Music Hall, Paradiso en support act bij vele buitenlandse band, maken van deze band en band van internationale allure. Het past bij het beleid van Warner Music om zich meer met lokaal talent bezig te houden en Makebelieve valt daarbij direct op.Met een korte show waarbij o.a. hun singel “Follow” wordt gespeeld, laten ze zien dat ze er klaar voor zijn. 

Kovacs is Sharon Kovacs en is de meest opvallende act van deze middag. Met haar donkere stem en bondkraag staat er een performance op het podium die er wezen mag. Ze studeerde af aan de Rock City Institute in Eindhoven en bracht met Oscar Holleman haar debuut EP “My love” uit waarvan de titelsong de tipparade bereikt. NPO3 roept haar uit tot 3FM Serious Talent en ze staat op o.a. het North Sea Jazz en Lowlands. Ook tijdens Eurosonic/ Noorderslag treedt ze meerdere malen op. Kovacs is een naam waar we dit jaar ook zeker meer over zullen horen en qua performance een goede band zal zijn voor de (internationale) festivals.

Na twee uurtjes borrelen, bitterballen eten, netwerken en vooral kijken naar de gepresenteerde acts, probeer ik nog wat artiesten te strikken voor wat foto’s, wat door de toch wel donkere en vrij drukke omgeving niet lukt. Op Kovacs na, omdat het podium na haar optreden niet omgebouwd hoefde te worden en de lampen nog aanstonden. In het begin wat moeilijk vanwege de tijd (voorbereiding voor Noorderslag dat over 3 uurtjes begint in de Oosterpoort), maar nadat ik had gezegd dat ik voor Rockportaal kwam en die naam bij hun vrij bekend in de oren klinkt, mocht het toch even snel.

Warner Music laat zien dat ze oog hebben voor lokaal talent dat ook internationaal goed meekan. Artiesten zoals Sumera en Kovacs die nu ook al in het buitenland in de belangstelling staan.  En met Dillenburg en Makebelieve geven ze aan met een duidelijk gevarieerd pakket te komen.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/warner-music-lanceert-vier-nieuwe-acts-tijdens-eurosonic-noorderslag


The Asteroids Galaxy Tour – Doornroosje (Nijmegen) 11/11/2014 - Rockportaal 

The Asteroids Galaxy Tour – Doornroosje (Nijmegen) 11/11/2014 - Rockportaal

Twee maal een recensie schrijven van een band waar je zes dagen geleden namens Rockportaal ook al over schreef (Melkweg Amsterdam)? Het wordt dan een uitdaging om niet in herhaling te vallen. Zeker als je vooraf weet dat ze exact dezelfde show met dezelfde setlist spelen. Toch moet ik toegeven dat ik er geen spijt van heb gehad om ze nogmaals te zien. Ik heb het over the Asteroids GalaxyTour die, bezig met het hun Europese tour, na een uitstapje naar Oslo en Londen, vanavond weer terug zijn in Nederland. Dit maal in een uitverkochte Doornroosje (kleine zaal) in Nijmegen.

Het is bij aankomst ineens even verwarrend waar het optreden precies zou plaatsvinden omdat enkele fans erachter komen dat er op een andere locatie ook een Doornroosje schijnt te zijn (de OV-reisinformatie geeft inderdaad een ander adres op!) dan het Stationsplein, waar het uitgestorven is en er geen aankondiging hangt dat de band hier zou optreden. Ik besluit voor de zekerheid een rondje om het gebouw te lopen, zoekende naar een bel of artiesteningang en kom op de hoek iemand tegen met een bos sleutels die staat te wachten op Evenline Vroonland die het voorprogramma gaat doen. Hij zag mij aan voor iemand die bij de crew hoort en doet direct de deur open. Dit blijkt dus een misverstand maar weet wel direct dat ik qua locatie goed zit.

De deuren gaan om 20.00 uur open en het wordt direct al erg druk ineens. Geholpen door een uiterst vriendelijk kassa-vrouw waar ik mij meld, krijg ik de toestemming en nodige bekende informatie mee (drie nummers fotograferen en geen flits), maar vergeet zij mij een bandje mee te geven. Daar kom ik pas achter als andere fotografen in de zaal hun rode bandje om doen. Voor de zekerheid besluit ik tegen de stroom in terug te gaan om alsnog een bandje op te halen waardoor bij terugkomst mijn favoriete plek is ingenomen door de fans die zo te horen aan de verschillende dialecten, uit heel Nederland komen. Om 20.30 uur begint Eveline Vroonland met het voorprogramma. Een leuk optreden van een dansbare zangeres die met haar elektropop een half uurtje niet slecht doet. Maar je merkt wel dat het overgrote deel toch zit te wachten op de hoofdact.

Dat begint om 21.30 uur als de piano-intro het nummer Bring us together inluidt direct gevolgd door de uptempo nummers Navigator en Around the Bend. Wat mij direct opvalt is, is dat Mette Lindberg, de mooie zangeres van de band, levendiger op het podium staat dan tijdens hun concert in de Melkweg en nogal vaak precies met haar schoenen op het randje van het podium staat te zingen. De bekende nummers Suburban Space Invader, Lady Jesus en het bombastische Put the Envelope worden in snel tempo gespeeld. Uiteraard ontbreekt het nieuwe materiaal van hun nieuwe album “Bring us together” niet, zoals het prachtige Hurricane, Mij Club en hun nieuwe singel Rock the Ride. De zaal danst en geniet en live klinkt het allemaal erg goed en vol.

Echt contact met het publiek heeft Mette niet dan alleen een “dank je wel” na elk nummer, maar met haar soms uitdagende danspasjes richting mobiele telefoons maakt ze veel goed. Ook haar kleding is altijd wel apart te noemen. Beetje glitter, beetje retro zonder echt sexy te zijn. Kort samengevat. The Asteroids Galxy Tour is live erg goed met veel dansbare nummers met muziekkanten die er voor gaan en er vanavond zin in hebben. Met de toegiften Dollars in the Night en uiteraard The Golden Age, gaan op 22.45 uur de lampen in de zaal weer aan en gaat iedereen met een tevreden gevoel richting uitgang. Bij de merchandising stand staat inmiddels een grote rij mensen maar ik snel richting station om de trein te halen.

Zie ook http://www.rockportaal.nl/the-asteroids-galaxy-tour-doornroosje-nijmegen-11112014

The Asteroids Galaxy Tour – Melkweg (Amsterdam) 07/11/2014 - Rockportaal 

The Asteroids Galaxy Tour – Melkweg (Amsterdam) 07/11/2014 - Rockportaal

Als ik het heb over the Asteroids Galaxy Tour, dan praat je over een band die volgens mij alleen maar op tournee is. Net klaar met een tour door de VS, doen ze Europa alweer aan. De zoveelste in al die jaren dat ze bij elkaar zijn. En dat vergt kracht, discipline en het behoud van goede onderlinge relaties. Maandenlang op elkaars lippen zitten gaat op den duur irritaties opwekken, zoals Mette Lindberg onlangs vertelde tijdens een interview met Kinda Muzik over spanningen en frustraties en het drukke tourschema.

Het moest anders en het werd anders. Het plezier moest terugkomen en dat is te horen op hun nieuwe album met de toepasselijke naam “Bring Us Together”. Dit is ook het openingsnummer in een uitverkochte Melkweg in Amsterdam waar the Asteroids Galaxy Tour vandaag speelt. Na een leuk voorprogramma van Eveline Vroonland begint om 21.00 uur de show die ruim een uur duurt.

Het openingsnummer begint al direct met de verrassende  piano intro van de titelsong van hun nieuwe album, direct gevolgd door het disco-achtige navigator, waardoor de sfeer in de zaal er al direct inzit. De gespeelde nummers van het nieuwe album hebben zo al zo een hoog jaren 80-gehalte zoals my club en het prachtige Hurricane en Rock the Ride, waarvan vandaag bekend wordt gemaakt dat dit hun nieuwe nummer wordt. Afgewisseld met de wat de oudere nummers als Push the Envelope, Heart Attack en Major wordt deze avond een vrij swingend geheel. Maar ook met de wat rustige nummers Lady Jesus en Hero brengen the Asteroids Galaxy Tour een mooie, swingende show en laten ze zien dat ze met hun nieuwe album weer wat volwassener zijn geworden. Het mooie aparte stemgeluid van Merte is zuiver en de band speelt live uitstekend. Door de harde drumpartijen van Rasmus Littauer en vooral door het sampler- en synthesizer geluid van Simon Littauer komt het geluid vol over. Hun retro-pop geluid is nog steeds aanwezig, maar het is moeilijk te zeggen onder welke categorie hun muziek valt. Zelfs zeggen ze alternatieve pop/ psychedelic. Het klinkt in ieder geval allemaal erg vrolijk. De gespeelde nummers van hun nieuwe album hebben een hoog disco-gehalte, makkelijk in het gehoor liggende muziek dat blijft hangen en dansbaar maakt, zoals ook in de Melkweg het geval is.

Klein smetje op de show is een vastlopende laptop van Simon Littauer (sampler) direct in het begin, waardoor de show zo’n twee minuten onderbroken wordt. Maar daarna gaat het vol energie weer verder en weten the Asteroids Galaxy Tour de zaal tot aan het eind vast te houden, wat voor een deel ligt aan de mooie verschijning van Mette en vooral door de mannen volop met hun mobieltjes op de foto wordt gezet. Maar uiteraard ook door hun aanstekelijke muziek. Met de latin-achtige intro wat het begin van Dollars in the Night inluidt en het op de set niet ontbrekende Golden Age als toegift, eindigen the Asteroids Galaxy Tour hun show in de Melkweg Amsterdam.

In de middag gaven ze nog een instore concert in Concerto in Amsterdam waar Mette Lindberg graag met mij namens Rockportaal op de foto wilde. Op dinsdag 11 november spelen ze nog in Nijmegen (Doornroosje) waar Rockportaal weer aanwezig is. Bandmembers: Mette Lindberg (lead vocal), Lars Iversen (bas, keyboard), Mikkel Baltser Dorig (guitar, Keyboard), Simon Littauer (Sampler, synthesizer) en Rasmus Littauer (Drums)

Zie ook http://www.rockportaal.nl/the-asteroids-galaxy-tour-melkweg-amsterdam-07112014-2

Birdy – Oosterpoort (Groningen) 17/02/2014 - Rockportaal 

Birdy – Oosterpoort (Groningen) 17/02/2014 - Rockportaal

Nachtegaal Birdy krijgt Oosterpoort stil.

Eigenlijk was ik wat bang dat het een lange zit zou worden, omdat ik normaliter niet zo van de rustige nummers ben. Maar na twee nummer had ik al het gevoel dat dit een mooie avond zou worden. We hebben het over Birdy (Jasmine van den Bogaerde). Een Engelse zangeres die in 2011 internationaal doorbrak met haar hit skinny love, een cover van Bon Ivers.in 2008 wat haar een platencontract opleverde.

Vanavond doet ze een compleet uitverkochte Oosterpoort in Groningen aan. Een zaal vol met vooral jonge meisjes, soms bijgestaan door hun ouders die ook meegenieten van een show van een wat verlegen zangeres die beschermd achter haar grote piano haar nummers speelt. Dat ze kan zingen is bekend en ondersteund door een goede band en formidabele visuele licht- en diashow krijgt het publiek een show voorgeschoteld van precies een uur.  Maar in dit uur doet Birdy wel waar ze goed in is: gevoelige liedjes, liefdevol en overtuigend gebracht. Ze begint vrij rustig met haar openingsnummer shelter, gevolgd door o.a. Young Blood en Strange Birds waarna het pas na het vierde nummer wat bombastischer wordt met Learn Me Right.

Veel nummers van haar nieuwe CD worden gespeeld en ze laat zien ook met eigen geschreven nummers goed voor de dag te komen. Vooral de intieme songs op alleen piano zoals het gevoelige Terrible Love vallen goed bij het publiek en ze weet meerdere malen een bomvolle zaal muisstil te krijgen. Toch wel knap van een nog jonge zangeres die verder weinig zegt en haar songs gebruikt als uitlaatklep. Haar begeleidingsband is goed ingespeeld en weet eveneens op momenten een gevoelige snaar te raken. Daarbij een belangrijke rol weggelegd voor de allround muziekkante Kate Steele die met haar zuivere stem op de achtergrond een belangrijke bijdrage levert om de songs net even dat beetje extra’s te geven. Uiteraard ontbreekt haar hit Wings niet en levert het nummer People Help People een kippenvel moment op. Na precies een uur geeft ze onder daverend applaus een toegift, beginnend met het nummer waar het allemaal om begon Skinny Love en eindige met het nummer Fire and Rain. Birdy is een zangeres om in de gaten te houden. Met haar jonge leeftijd en goede eigen nummers kan zij ver komen. Misschien was het beter geweest om haar te laten spelen in de wat kleinere/ intiemere  zaal van de Oosterpoort. Maar ondanks haar soms wat bedeesde verschijning, is ze toch met verve de zaal de baas.

Zie http://www.rockportaal.nl/birdy-oosterpoort-groningen-17022014-3

Carice van Houten – Oosterpoort (Groningen) 23/04/2013 - Rockportaal 

Als je aan Carice van Houten denkt, denk je direct aan de succesvolle filmactrice in tal van films waarin zij een (hoofd)rol in heeft gespeeld en aan een actrice die vele prijzen heeft binnengehaald.  Minder bekend zijn haar ambities die ze als zangeres wil maken. Een interessant gegeven, vooral omdat ze met haar cd “See You On The Ice” vriend en vijand verrast.

Met een kleine tour door Nederland doet ze op 23 april een bijna uitverkochte Oosterpoort in Groningen aan. Als fotograaf zonder camera (fotograferen was absoluut niet toegestaan) was ik toch nieuwsgierig hoe ze het gaat brengen.

Exact op 20.00 uur begint het voorprogramma met de Amerikaanse band Dusty Stray Band. Zij presenteren hun nieuwe album Family Album  dat ook precies een half uur duurt. Hun muziek is opzicht wel leuk, maar men komt toch vooral voor Carice. Carice van Houten.

Zij begint na een half uurtje met een rustige opening Siren to the Sea, gevolgd door het mooie Time. Wat direct opvalt, is haar zuivere stem en haar toch wat nerveus gedrag op het podium. Het is duidelijk nieuw wat zij doet en dat laat ze ook merken. De zaal vindt het allemaal prima en geniet best wel. Maar vooral het eerste gedeelte van haar show doet toch wat robotachtig, zonder echte beleving en emoties met af en toe een verhaal zoals bij het nummer Recovery Mission dat goed en theatraal gespeeld wordt en I’m Here, een liefdeslied met een goede drumsolo. Haar singel Emily wordt met gejuich ontvangen en het nummer Broken Shell wordt sfeervol gebracht met goed gitaarspel van JB Meijers, de producer van haar cd. Verder is het wat statisch, dat veranderd als de band een vrij lange intro speelt en Carice in een discopakje het podium opkomt met het nummer Parade.

De show lijkt wat los te komen maar bij het volgende nummer alive (een cover van Empire Of The Sun) gaat het direct helemaal fout qua muziek en zang. Ze schrikt er zelf van en is even totaal van slag. Gelukkig pakt ze het goed op en onder luid applaus van de zaal begint ze halverwege opnieuw met het refrein snel gevolgd door het rustige The End Of The World. De laatste nummers zijn vooral covers waarvan Whole Of The Moon van the Waterboys en vooral Still I Dream Of It van de Beach Boys mooi worden gebracht. Met haar toegift Cloudbusting, van Kate Bush dankt ze Groningen zonder even haar band te introduceren. Een band dat het qua geluid goed maar niet echt spannend brengt. Maar samen met de mooie stem van Carice klopt het verder allemaal wel. Jammer alleen dat het allemaal wat plichtmatig wordt gebracht en dat Carice op momenten toch nerveus is en soms haar tekst vergeet. Zingen voor een zaal is toch wat anders dan acteren. Maar zingen kan ze en als ze veel podiumervaring heeft opgedaan, kan er best wel wat moois uitkomen.

http://www.rockportaal.nl/carice-van-houten-oosterpoort-groningen-23042013



Laura Jansen – Oosterpoort (Groningen) 16/04/2013 - Rockportaal 

Laura Jansen – Oosterpoort (Groningen) 16/04/2013 - Rockportaal

Onderweg richting Oosterpoort vond ik het al drukker dan normaal. Laura Jansen is in Groningen echt populair en ze houdt van de stad. Zo’n kleine 500 bezoekers in de kleine zaal van de Oosterpoort. Niet helemaal uitverkocht. Laura Jansen, geboren in Breda is een Nederlands-Amerikaanse singer-songwriter die al een paar jaar internationaal goed aan de weg timmert.

Zij wordt in 2009 ontdekt wat resulteert in haar cd Bells dat wekenlang in de top staat. Vanavond staat zij wederom weer in de Oosterpoort ter promotie van haar nieuwe cd Elba. Haar tweede cd over onzekerheden, gebroken relaties en confrontaties. Elba is het symbool van haar plek waar zij nu staat en de constatering hoe haar eilandje er nu uit ziet. Net zoals Napoleon dit ondervond toen hij werd verbannen naar het eiland Elba. Het vaandel achter het drumstel van Wouter Rentema refereert daarnaar.

De zaal wordt behoorlijk opgewarmd door de band Sunday Sun. Een vrolijke band met mooie harmonieuze muziek en deels bestaande uit bandleden die ook deel uitmaken van de band van Laura. Mooi was ook dat niemand minder dan Laura Jansen zelf de band aankondigde. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt. De band zet zich zelf op speelse wijze in de spotlights met de promotie van hun CD en de roep van de zaal om toch vooral te gillen om het Beatle-gevoel te creëren.

Na een korte ombouw begint dan om 21.00 uur Laura Jansen met een mooie intro en de opening van “the Ligthouse”. Niet achter piano, maar op de trom in een mooie zwarte jurk. Na het openingsnummer gaat de show achter haar piano verder met vlotte en ingetogen nummers. Bij het vijfde nummer “Around the Sun”, vertelt ze iets over de moeite die ze heeft om haar verbroken relatie te verwerken. Het resulteert in een heftig emotioneel nummer waarbij je voelt dat ze er nog niet helemaal klaar mee is. Ze wil er verder niets over kwijt maar het was wel “een leuk liedje over het einde van de wereld” zoals ze na afloop zegt. Humor heeft ze zeker zoals ze ook laat blijken bij “Small Town”, een vrolijk nummer over pesten en de ballad “Pretty Me”, het dagboek-liedje dat ze zong bij Giel op 3FM. Uiteraard ontbreekt haar eerst hit “Bells” niet het “liedje voor Nederland” en wordt haar nieuwe single “Queen Of Elba” met gejuich ontvangen met verwijzing naar het vaandel achter de drummer. Een enthousiaste zaal klapt er lustig op los en ziet een mooie show waarbij vooral ook het geluid en het licht 100% tot hun recht komen. los. Een Laura Jansen die er zin in heeft en niets van haar spontaniteit heeft verloren. Haar vaste band bestaande uit Jan-Peter Hoekstra (zang/ gitaar), Jan Teertstra (bas) en Wouter Rentema (drums) word nog bijgestaan door Thijs Schrijnemakers (Orgelvreters) als extra keyboardspeler voor een mooie opvulling van het geluid.

Zij eindigt waarmee zij begon ……op de trommel bij “Lights Hits the Room” een van de vele nummers die zij speelt van haar nieuwe cd. De zaal schreeuwt echter voor een toegift en die komt er ……..en hoe. Laura zingt alleen achter haar piano “Use Somebody”  dat massaal wordt meegezongen. Maar het absolute hoogtepunt is toch wel het verzoek in de zaal om een grote kring te maken, waarna tot ieders verbazing de bandleden voorzien van een akoestisch instrument in gaan staan en Laura (inmiddels van het podium afgesprongen)  zonder microfoon het nummer “Dreams” zingt van Fleetwood Mac. De zaal is muisstil en luistert. Een echt kippenvel moment.

Dit verslag is afkomstig van http://www.rockportaal.nl/laura-jansen-oosterpoort-groningen-16042013 ;

Efterklang – Vera (Groningen) 15/04/2013 - Rockportaal 

Efterklang – Vera (Groningen) 15/04/2013 - Rockportaal

Ze zorgen voor de langste rij tijdens Eurosonic 2013 en gingen voor de inspiratie van hun nieuwe cd Piramida naar Stipsbergen. Hun mooie documentaire the Ghost of Piramida” geeft een goed overzicht hoe ze de sfeer proeven. Het resulteert in ieder geval in hun beste album.

Efterklang (weerkaatsing) is een Deense band uit Kopenhagen en opgericht in 2001 bestaande uit drie vaste vrienden; Mads Brauer, Casper Clausen en Rasmus Stolberg. Ze maken voornamelijk experimentele, magische en mysterieuze muziek.Zo is hun nieuwe cd piramida toch weer anders dan hun voorgaande werk en goed ontvangen bij de pers. Vanavond spelen ze in Vera Groningen als onderdeel van hun 3 daagse Dutch invasion zoals op hun website staat vermeld.

Voordat Efterklang begint is het eerst de beurt aan een Zweedse singer songwriter Anna von Hausswolff (Gothenburg). Gevraagd door Efterklang om hun te vergezellen tijdens hun tour. Tijdens Eurosonic geeft zij in de Stadsschouwburg in Groningen al een overdonderende en indrukwekkend optreden vol overgave en felheid. In Vera klinkt het wat minder, wat niet wil zeggen dat zij ongetwijfeld een behoorlijke stem heeft en in combinatie met haar kerkorgel-sound aparte en bombastische muziek speelt. Precies om 20.30 uur opent zij met het lang en duister instrumentaal nummer “epitaph of Theodore”, gevolgd door het eveneens grotendeels instrumentale “Deathbed” waarna zij pas na ruim 10 minuten haar stem vol in de zaal laat klinken. Dan voel je wel even de siddering. Zou je verwachten dat zij veel nummers van haar goed ontvangen album ceremony zou spelen? Niets is minder waar. Haar bekende nummers “mountains crave” en het felle “funeral for my future children” worden verrassend genoeg niet gespeeld. Maar mooi klinkt het allemaal wel. Het doet mij vooral denken aan “the Song of the Marching Children” van Earth and Fire en toch minder aan Kate Bush ofschoon de vergelijking wel wordt gemaakt. Of het moet puur gaan om haar hoge uithalen. Anna von hausswolff klinkt goed en wordt gezien als een veelbelovende zangeres waar we zeker meer van zullen horen. En met een setting bijgestaan uit een drummer, gitarist, bassist en extra synthesizer, speelt ze in mijn ogen eigenlijk wat te kort.

Na bijna 45 minuten spelen wordt in no time het podium omgebouwd voor de hoofdact van vanavond. Om 21.45 uur wordt begonnen met de geweldige intro van “Hollow Mountain” en komen vijf mannen en een vrouw het podium op. In een bijna uitverkochte zaal met voornamelijk jonge meisjes begint Efterklang met een show van bijna anderhalf uur. De sfeer zit er eigenlijk direct al goed in en wordt er mooie harmonieuze muziek gespeeld waarbij vooral de mooie hoge stem van zangeres/ pianiste Katinka Fogh Vindelev het erg aangenaam maakt om naar te luisteren. De muziek is soms experimenteel en theateraal van aard met mooi afwisselingen en er wordt veel gespeeld van hun nieuwe cd Piramida zoals “apples”, “Dream Today” het mooie “the ghost” met een goede bas solo van Rasmus Stolberg en “between the walls”. Efterklang is een band waar je even aan moet wennen. Maar hoe langer de show duurt hoe beter je het vindt. En met de extra aanvullingen van Martijn Heijne (piano/ gitaar) en Tatu Ronko op drums zorgen ze voor een vol geluid in een sfeer zoals alleen Scandinavische bands dit kunnen.

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportaal http://www.rockportaal.nl/efterklang-vera-groningen-15042013-2


Wende – Vera (Groningen) 04/04/2013 - Rockportaal 

Wende – Vera (Groningen) 04/04/2013 - Rockportaal

Haar try-out heeft ze gehad op 28 maart in de Nieuwe Nor in Heerlen. We praten over de tour die Wende (Snijders) geeft om haar nieuwe cd Last Resistance te promoten. Een cd die nog uit moet komen (mei 2013) en waar eigenlijk nog heel weinig over bekend is. Ze ging er speciaal voor naar Berlijn om samen met de producers Nackt en Tilman Hopf te werken aan dit album en “om het experiment niet te schuwen” zoals ze zegt.

Bij Wende is het altijd maar afwachten waarmee ze komt. Ze is van alle markten thuis en gaat nieuwe uitdagingen niet uit de weg, zoals ook tijdens dit optreden blijkt. Met slechts een gitarist (Maarten van Damme) en een bassist (Thijs Lodewijk) begint zij in een uitverkochte Vera in Groningen aan haar club tour. Ze opent solo met gitaar en in het zwart gekleed met het rustige openingsnummers Ask the Tree gevolgd door Bohemia. Bij het derde integere nummer Nude maken de beide gitaristen de band compleet en vraag je je af wat dat voor de rest van de avond gaat worden.

Een recensie schrijven van haar nummers die nog niemand heeft gehoord (zelfs haar trouwste fans hadden geen idee!) is opzicht al ingewikkeld, maar met een setting van slechts twee gitaristen vraag je je ook af of dit wel een hele avond te behappen is. Al snel blijkt dat de gitaristen meer in hun mars hebben en meerdere instrumenten bespelen zoals trommels en keyboard en de band met behulp van allerlei elektronische middelen een dusdanig vol geluid produceert zodat de aandacht blijft. Deze combinatie samen met de prachtige stem van Wende, levert dan toch een interessante avond op. Alleen is het wennen dat ze haar blonde haar voor deze club tour zwart heeft laten verven. Maar ook dat is typisch Wende. Het optreden bestaat vooral uit het nieuwe werk met een enkel bekend nummer zoals het mooie Roses in June waarbij Wende meer dan fanatiek achter de piano zit. Het mooiste nummer is toch wel Pretty Little Diamonds (Charles Taylor) dat veel enthousiasme in de zaal teweeg brengt, maar jammer genoeg niet op haar cd staat zoals ze met veel humor meedeelt. Wende speelt iets meer dan een uur een vrij sobere show met weinig bombastische geluiden (het nummer Devil’s pact is een van de weinig uitzonderingen) en theater en veel electropop achtige muziek. Maar wel met muzikanten die toch de aandacht vasthouden. Thijs Lodewijk die bij het nummer Dragon’s Tough de bas als leadgitaar gebruikt en Maarten van Damme die bij de titelsong van de cd Last Resistance een mooi stuk gitaarspel toont. Samen met de bloedmooie stem van Wende is het een concert dat niet verveelt,  maar wennen is het wel. De fans waren in ieder geval gelukkig. De enorme rij om alvast in te tekenen voor de nieuwe cd en zelfs een speciale gelimiteerde de luxe-edition, geeft aan dat haar optreden geslaagd is.

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportaal http://www.rockportaal.nl/wende-vera-groningen-04042013

Deep Purple – Heineken Music Hall (Amsterdam) 04-12-2012 - Rockportaal 

Deep Purple – Heineken Music Hall (Amsterdam) 04-12-2012 - Rockportaal

Deep Purple schijnt live een belevenis te zijn. Men zegt zelfs dat het een van de bands is, die live beter is dan op LP/ CD. Of dit echt zo is kan ik niet beoordelen maar zie vanavond in een volle Heineken Music Hall wel een goed spelende en enerverende band. Het zou in eerste instantie plaatsvinden in Ziggo Dome, maar werd om productionele redenen verplaatst naar deze concertzaal.

In het voorprogramma treed de band Paceshifters op. Een Nederlandse powerrock band uit Overijssel van de broertjes Paul en Seb Dokam die een klein half uurtje mogen laten zien dat zij een band zijn waar wij zeker nog wat meer van gaan horen.

Met hun openingsnummer “Fireball”, dat moeiteloos doorging in “Into The Fire”, zit de vaart er met Deep Purple al direct goed in waarbij de vijf bandleden al direct laten zien dat ze zin hebben in deze avond. Ofschoon Ian Gillan (Zang) wat sober in zijn performance is, geniet Roger Glover (bas) zichtbaar en laat ook Steve Morse zien dat het nog jaren zal duren voordat hij zijn gitaar aan de wilgen zal hangen.

De show is verder zonder poespas, wat bij hun optredens gebruikelijk is. Ik werd getipt over de solo’s van Don Airey op zijn Hammond die inderdaad indrukwekkend zijn, evenals het drumwerk van Ian Paice. Een kleine 20 minuten in een volle HMH geeft een goed beeld hoe het er de rest van de avond aan toe zal gaan. En met de grootte groep jonge mensen in de zaal laat Deep Purple zien dat ze ook bij deze generatie populair zijn. Een echte cult-band. Het duurt voor mij maar kort, maar ik zie de band nog jaren meekan. Het is niet voor niets dat Deep Purple genomineerd is voor “Rock and Roll Hall Of Fame”.

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportaal http://www.rockportaal.nl/deep-purple-heineken-music-hall-amsterdam-04-12-2012

Anne Soldaat – Vera (Groningen) 31/10/2012 - verslag Rockportaal 

Anne Soldaat – Vera (Groningen) 31/10/2012 - verslag Rockportaal

Vera, aanvang 22.00 uur in een nog bijna lege zaal. Maar als Anne Soldaat begint is de zaal toch nog redelijk vol. Ik schat een man of 100. Als we het hebben over Anne Soldaat denken we toch direct aan Daryll-Ann en zijn deelname aan de band van Tim Knol. Maar ook solo staat hij zijn mannetje zoals te horen was tijdens Noorderslag in 2010 waar hij met zijn “In Another Life” een gave, indrukwekkende show weggeeft.

Met zijn nieuwe CD “Anne Soldaat”, wederom gemaakt in samenwerking met Jason Falkner, brengt hij muziek die volwassener is, gedurfder maar wel met behoud van zijn bekende geluid. Anne brengt zijn nummers live enorm goed dat niet alleen te danken is aan zijn eigen gitaarspel (de beste gitarist van Nederland?), maar vooral ook aan de indrukwekkende samenstelling van de band. Met Matthijs van Duijvenbode (Do-the-Undo, Tim Knol) op piano, Bram Hakkens (Kyteman’s Hiphop orkest, Waylon, GEM) op drums, Jeroen Overman (Tim Knol) op bas en Maurits Westerik (GEM) op gitaar/ mondharmonica, staat een band op het podium die een goede live performance weergeeft.

Veel nummers van zijn nieuwe cd speelt Anne Soldaat niet maar nummer als Maybe, Flingels Shadows en rustige Salted vallen goed, maar het publiek herkent zich toch vooral in zijn oudere nummers als Born to perform en vooral We Love Danger, een lange uitvoering waarin zowel de band als het publiek uit zijn dak gaat en met Mr Randalph als toegift een leuke avond afsluit. Met zijn melodieuze, harmonische en vooral de eigen herkenbare sound in combinatie met zijn goede gitaarspel laat Anne Soldaat wederom zien dat hij vooral live ijzersterk is. Positief ook dat de band met zoveel “grootheden” in dienst van elkaar speelt, zoals Anne Soldaat dit zelf doet bij Tim Knol. Misschien heeft dit te maken met het feit dat het Excelsior-label toch ook een soort vriendenclub is waar men elkaars succes gunt?

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportaal  http://www.rockportaal.nl/anne-soldaat-vera-groningen-31102012

Joe Jackson – Oosterpoort (Groningen) 04/11/2012 - Rockportaal 

Joe Jackson – Oosterpoort (Groningen) 04/11/2012 - Rockportaal

Als je het hebt over Joe Jackson, dan praat je direct over een veelzijdige artiest die eigenlijk van alle markten thuis is. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft er muzikaal wel iets mee gedaan: pop, klassiek, symphony, latin, filmmuziek of jazz. Vooral dat laatste heeft altijd Joe Jackson zijn voorkeur al een beetje gehad, en zijn LP/ CD “Jumpin’ Jive” (1981) was zelfs helemaal gebaseerd op jazz en big band-muziek. Bekend is ook dat hij een groot fan van Duke Ellington is. Tijd dus voor een CD gebaseerd op nummers van deze Amerikaanse jazzpianist, maar dan wel zo geïnterpreteerd dat het bekende Joe Jackson-geluidje herkenbaar is. Zijn nieuwe CD “the Duke” is een ode aan deze Jazz-held vol verrassende arrangementen zoals alleen Joe Jackson dit kan.

Vanavond dus in een bijna uitverkochte Oosterpoort in Groningen. Hij begint alleen achter zijn piano met het nummer “It Don’t Mean A Thing (If It Aint Got That Swing)” als opening van een show welke ruim twee uur duurt. Bij een concert van Joe Jackson is het altijd maar de vraag met welke setting hij optreed. Vanavond (gelukkig) met zijn “the Bigger Band”, een begeleidingsband die bestaat uit een keur van muziekkanten die zijn sound live heel goed weten te brengen.

De nummers van zijn CD “the Duke” worden bijna allemaal gespeeld, maar uiteraard is er ook ruimte voor zijn bekendere werk. Direct na de opening komt zijn oude hit “Difference For Girls” gevolgd door “Caravan” in een arrangement zoals alleen hij dit kan. Bekende hits als “Invisible Man”, “Hometown” (akoestisch), “You Aint Get What You Want” en uiteraard “Steppin Out” komen voorbij en brengen de sfeer in de zaal die uitstekend past bij een avondje Joe Jackson.

De bandleden mogen zich ook uitleven wat gebeurt bij een medley van de nummers “Target” met een mooie solo van Sue Hadjopoulos op percussion en vooral “Another World” waar Regina Carter laat zien dat zij met recht wordt genoemd als een veelbelovende violiste. Maar ook “Mood Indigo” waar Joe Jackson zelf accordeon speelt in een intieme sfeer en het instrumentale “Rockin’ in Rythm” waar Jess Murphy in plaats van de bas/ contrabas de tuba hanteert. Bij de medley “Perdido” en “Satin Doll” is er een gastoptreden van Lilian Vieira (Zucco 103). De band bestaat verder nog uit Allison Cornell op keyboard, altviool, Adam Rogers op gitaar en Nate Smithe op drums. De show eindigt zoals hij ook begon. Met het nummer “It Don’t Mean A Thing” maar dan met de begeleiding van zijn hele band en een enthousiast publiek.

De toegift mag er zijn met het (uiteraard) in den treure gespeelde en verwachte nummer “Is She Really Going Out With Him” volop meegezongen door de zaal, gevolgd met een mooie uitvoering van “Sunday Papers” en het ontroerende slotnummer “Slow Song” waar de bandleden stuk voor stuk afscheid nemen van het inmiddels dolenthousiaste publiek en waar Joe Jackson eindigt hoe hij ook begon; alleen achter zijn piano.

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportal | http://www.rockportaal.nl/joe-jackson-oosterpoort-groningen-04112012

The Asteroids Galaxy Tour | Oosterpoort Groningen (02-05-2012)  - Rockportaal 

The Asteroids Galaxy Tour | Oosterpoort Groningen (02-05-2012)  - Rockportaal

The Asteroids Galaxy Tour, wie kent deze band nog niet? Eind vorig jaar werden ze gevraagd voor de inmiddels bekende Heineken-commercial “The Entrance” waar zij hun nummer “The Golden Age” ten gehore brengen.

The Asteroids Galaxy Tour is een Deense band die eigenlijk bestaat uit 2 leden; Mette Lindberg (de blonde zangeres) en Lars Iversen (songwriter), beide verantwoordelijk voor alle nummers. Hun muziek is wat moeilijk te plaatsen in een genre. De een ziet veel overeenkomsten met B52, de ander meer met het jaren “60-70”- geluid. In een recensie staat iets over Lego-soul (de Lego komt uit Denemarken!); laten we het daarop maar houden.

Vanavond treden ze op in een uitverkochte Oosterpoort in Groningen (kleine zaal) wat in eerste instantie een grote zaal lijkt door de leegte. Maar vlak voor aanvang stroomt de zaal snel vol met voornamelijk jong publiek.

Het voorprogramma word verzorgt door de Nederlandse band Color Ones die het publiek goed opwarmt. De show van The Astroids Galaxy tout begint met een mooie intro van het nummer “Dollars in the Night”. Mette start eerst met een zilver jasje dat bij aanvang van hun derde nummer “Lady Jesus” uitgaat waarna het publiek een mooie, sexy zangeres ziet in een felrood pakje, half open met een eveneens felrood bikinitopje eronder. Het vierde nummer en tevens hun huidige hit “Heart Attack”, sluit daar feilloos op aan.

De band maakt er een mooie show van. Soms doet het mij denken aan de films van  Austin Powers. Het optreden is strak, soms lekker bombastisch met een goede blazerssessie (vooral met het nummer “When It Comes To Us) en swingend waarbij weinig gepraat wordt en meestal alleen in Deens-Nederland “Dank jullie wel” word gezegd. Een geoliede show zoals ik dit van hun gewend ben. En de iele stem van Mette waar soms wat commentaar op is? Ik heb dit niet als storend ervaren. De gespeelde nummers komen voornamelijk van het nieuwe album “Out of Frequency”. Uiteraard worden ook de bekende hits gespeeld met natuurlijk “The Golden Age” als belangrijkste toegift. Maar ook “Suburban Space Invader”, “Major” en vooral het mooie rustige “Out Of Frequency” zijn eigenlijk potentiele hits die goed uit de verf komen.

The Asteroids Galaxy Tour is geen onbekende band meer in Nederland en na precies 60 minuten spelen en twee toegiften is het optreden om kwart voor elf voorbij en zie ik het publiek met een voldaan gevoel richting huis of naar de merchandise-stand gaan waar de band nog handtekeningen uitdeelde en met de fans op de foto gaat.

Verslag Rockportaal | http://www.rockportaal.nl/the-asteroids-galaxy-tour-oosterpoort-groningen-02052012

De Kik – Vera (Groningen) 12-10-2012 - Rockportaal 

De Kik – Vera (Groningen) 12-10-2012 - Rockportaal

Opgericht begin 2011 door Dave von Raven en Marcel Groenewegen (ex-the Madd). In eerste instantie met Engelstalige nummers waarvan “My Eyes Are Still Dry” zelfs op single verscheen. Maar al snel met lekkere vrolijke Nederlandstalige liedjes voorzien van simpele teksten. Muziek dat direct doet denken aan de merseybeat bands uit de jaren 60; lekkere uptempo nummers die niet langer duren dan 3 minuten.

We hebben het over de Kik die vanavond in Vera Groningen in een niet helemaal uitverkochte zaal optreed. Maar dat mag de sfeer niet drukken. Met de opening van de titelsong van hun cd “Springlevend” spelen ze in vol tempo hun repertoire af, afgewisseld met pure Rotterdamse humor in een show dat precies een uur duurt. Net als in de jaren zestig gaan veel nummers over meisjes en liefde, waarvan uiteraard het nummer “Simone” niet ontbreekt, maar misschien net te vroeg word gespeeld omdat de zaal nog niet aan haar climax toe is. Of er zijn er geen Simone’s in de zaal? Uiteraard worden bijna alle tracks van hun cd gezongen en is er zelfs  tijd voor een nieuw nummer “Ruimtetuin”.

The Kik is een band die het geluid van de jaren 60 goed weet te weergeven. Zowel qua tekst als de melodieën. Prachtig gitaarspel in combinatie met een mooi orgeltje en meerstemmige zang. De ouderen in de zaal herkennen uiteraard de the Beatles hierin wat vooral in de nummers als “Even Voor Altijd”, “Zeg Dat Je Van Mij Houd”  en “Verliefd Op Een Plaatje” te horen is.

Met twee toegiften en als absolute afsluiter “Zevenhuizer Zondag”, een mooie bewerking van “Pleasant Valley Sunday” van the Monkees, sluitten de in een mooi maakpak gestoken bandleden een ouderwets nederbeat-avond af.

Dit verslag is ook te lezen op de site van Rockportaal  http://www.rockportaal.nl/the-kik-vera-groningen-12-10-2012

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Tomston